Wednesday, December 30, 2009

Χρόνια πολλά!


Αγαπητέ Άη Βασίλη


Παίρνω το θάρρος να σου γράψω, γιατί , παρά την κρατούσα άποψη πως είσαι πρόσωπο της παιδικής φαντασίας, εδώ που έχουμε φτάσει, μάλλον χρειαζόμαστε την παρέμβασή σου. Κάπου πρέπει να υπάρχει ένας αποδέκτης ονείρων και προσδοκιών. Αλλιώς, χανόμαστε.




Αφορμή σημερινή γι’ αυτή την επίκληση της παρέμβασής σου, ο Σελίμ.


Παλαιστίνιος πρόσφυγας.


Κρατούμενος.


Περιμένει τη σειρά του για απέλαση.


Μόλις 18 χρονών, clandestino.


Με χειροπέδες. (Υπάρχουν άραγε παιδικές χειροπέδες, ή είναι όλες ένα μέγεθος προσαρμοζόμενο;) Έφυγε από τη χώρα του, τη χώρα της Γέννησης, κυνηγημένος από τη φτώχια και το αίμα και ήρθε στη χώρα που περιμένουν στα μπαράκια της Αράχοβας τις αποφάσεις του Τρυσσέ. Τον Σελίμ συνόδευαν δυο αστυνομικοί, αμούστακα παιδιά. Είκοσι χρονών. (Εικοσάχρονα με όπλο. Ο Σελίμ, μάλλον εξικοιωμένος). Κρατούμενος και φύλακες συνομήλικοι. Κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να έκαναν παρέα, να ήταν φίλοι, να διασκεδάζουν στα ίδια στέκια. Πριν από χρόνια, μπορεί και να σου είχαν στείλει και γράμμα, ζητώντας πάνω-κάτω τα ίδια πράγματα. Τώρα όμως έχουν ρόλους. Απόλυτα διακριτούς. Δεν τους επέλεξαν. Τους επέβαλαν άλλοι. Σήμερα, το μόνο τους κοινό , η αλλαγή του χρόνου που θα τους βρει μαζί. Τα κάγκελα θα τους χωρίζουν.


Και τα κάγκελα έχουν ρόλο επίσης διακριτό στις κοινωνίες μας.


Μάλλον κυρίαρχο.


Στη σκέψη, στις καρδιές, στις συνειδήσεις.


Μπορείς να μας απαλλάξεις από τα κάθε λογής κάγκελα; Κάν’το.


Και κάτι ακόμη. Μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους όλους να χαμογελούν κάθε χρόνο στα γενέθλιά τους; Κάνε και αυτό.


Αν δεν μπορείς,  ή δεν υπάρχεις, καιρός να το προσπαθήσουμε εμείς. Για να είμαστε άνθρωποι.


sirios

No comments:

Post a Comment