Wednesday, December 2, 2009

...Λίγο μετά την Συνέλευση.


Από σήμερα, είμαστε σε μάχη. Από σήμερα, κανενός η απουσία δεν μπορεί να είναι δικαιολογημένη. Κανείς δεν νομιμοποιείται να ρωτάει αύριο «τι γίνεται με τις εφημερίες», όταν σήμερα είναι απών. Η διεκδίκησή μας για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να είναι καθολική. Μπορεί να υπάρχουν διαφωνίες στα επιμέρους, λογικό, αναμενόμενο και απόλυτα φυσιολογικό. Ας ξεχωρίσουμε όμως το κύριο από τα δευτερεύοντα. Ας δώσουμε αυτή την κρίσιμη μάχη, πρόκριμα και για επερχόμενες ίσως ακόμη πιο σοβαρές, ενωμένοι και συμπαγείς.


 Καιρός να απαλλαγούμε από το σύνδρομο του καναπέ, του κούφιου καθωσπρεπισμού που θέλει τον γιατρό κουστουμαρισμένο, ατσαλάκωτο, μακριά από τις πεζότητες συλλαλητηρίων και διανομής προκηρύξεων που είναι αποκλειστικό προνόμιο κάποιων κατά τεκμήριο αποτυχημένων τεμπέληδων που βαφτίζονται συνδικαλιστές, της οσφυοκαμψίας  σε Διευθυντές και παρατρεχάμενους νενέκους, της αποχής από κάθε συλλογικό με την τάχα μου προοδευτική καραμέλα του στημένου παιχνιδιού και του apriori ξεπουλήματος. Εδώ, είναι Ν. Ιωνία. Μικρό σχετικά νοσοκομείο, γνωστός επομένως ο βίος, η πολιτεία και η διαδρομή όλων μας.


Όλο και περισσότερα νοσοκομεία μπαίνουν στη μάχη της διεκδίκησης για άμεση πληρωμή των δεδουλευμένων εφημεριών, με μια πικρή γεύση, από την απουσία των κεντρικών συνδικαλιστικών οργάνων, τα οποία τυρβάζουν περί τις εκλογές της ΕΙΝΑΠ και το συνέδριο της ΟΕΝΓΕ. Μετράνε ψηφαλάκια, στήνουν μετεκλογικές συνεργασίες, κατανέμουν θέσεις και ρόλους, κομματικοί μηχανισμοί υπαγορεύουν ψηφοδέλτια…. 
Μικροί, πικροί και κομματικοκατευθυνόμενοι. Κρίμα. 

                                                     
sirios 

No comments:

Post a Comment