Sunday, December 13, 2009

Αιμοληψίες, ιδεοληψίες και άλλα συναφή.

Βγήκε λοιπόν ο Αντώνης, τα κανάλια τώρα πια παίζουν καθημερινά το θρίλερ της οικονομίας και τα προγνωστικά τους για το ύψος της τιμής της γαλοπούλας, όλοι μένουν εμβρόντητοι από τα αποτελέσματα έρευνας για την διαφθορά στην πατρίδα μας, τα πρώτα λαμπιόνια στήθηκαν στους δρόμους κι εμείς απλήρωτοι ακόμη τις εφημερίες του Αυγούστου, τυρβάζουμε περί τις αιμοληψίες και περιμένουμε τις γιορτές. Χρόνια μας πολλά λοιπόν! Η συνάδελφος που το πρωί της Κυριακής του Πάσχα μου ευχήθηκε ΄΄καλή χρονιά΄΄, μάλλον κάτι περισσότερο από μένα ήξερε! Εντάσεις, αντιπαραθέσεις, δηλώσεις και αντιδηλώσεις, όχι εμείς αλλά εσείς, ούτε εμείς ούτε εσείς αλλά οι άλλοι… και το πανηγύρι καλά κρατεί, σε τέτοιο σημείο, που αν υπήρχε ασθενής με στοιχειώδες φιλότιμο, θα δραπέτευε, για να απαλλάξει το σύστημα από τις καταστροφικές συνέπειες των εσωτερικών του τριβών, που πηγάζουν από το ποιος θα του πάρει το αίμα. Ας το πάρει επιτέλους μόνος του, μπας και γλυτώσουμε! Είναι άραγε τόσο σοβαρό, το ποιος θα κάνει τις αιμοληψίες στις κλινικές; Γιατροί (βλέπε ειδικευόμενοι) ή νοσηλευτικό προσωπικό; Τεχνολόγοι μήπως; Όταν εργαζόμενοι στον ίδιο χώρο έχουν τριβές μεταξύ τους, όλα τα σοβαρά συνδικαλιστικά προοδευτικά εγχειρίδια, εν δυνάμει και η διαφοροδιάγνωση του Μουντοκαλάκη, χαρακτηρίζουν την κατάσταση ως σύγκρουση συντεχνιακών συμφερόντων. Είναι φανερό πως η πρώτη ανάγνωση του προβλήματος, αβίαστα, εκεί οδηγεί. Είναι όμως πράγματι έτσι; Πρέπει να αρκείτε κανείς σ’αυτή την εύκολη προσέγγιση; Με ποια κριτήρια ένα αίτημα αποκτά συνδικαλιστική νομιμότητα για να προβληθεί από τα κεντρικά συνδικαλιστικά όργανα και ποιος τα καθορίζει; Το πολιτικό κόστος ίσως; Μήπως πίσω και κάτω απ’αυτή την επιφανειακά συντεχνιακή σύγκρουση, υποκρύπτονται χρόνιες αδυναμίες του συστήματος που όλοι φοβούνται να ακουμπήσουν; Φαίνεται πως μάλλον ναι. Ας υπάρξουν κάποιες σκέψεις, όχι θέσφατα, περισσότερο σαν ερέθισμα για έναν διάλογο με αφορμή τις περίφημες αιμοληψίες, ο οποίος διάλογος, εδώ που έχουμε φτάσει, είναι πλέον κάτι περισσότερο από απαραίτητος.


Το συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας με τους πολιτικούς του καθοδηγητές, κοιμάται, ξυπνάει με τα ίδια συνθήματα κάτω από το μαξιλάρι, τα ίδια πανό, την ίδια αντίληψη, δεκαετίες τώρα. Προβολείς και κόρνες που πάντα φωτίζουν και πάντα κραυγάζουν, τις πάντα ίδιες ποσοτικές διεκδικήσεις: Περισσότερο προσωπικό, περισσότερα λεφτά, περισσότερα κτίρια, περισσότερα δάνεια, περισσότερα αυτοκίνητα, περισσότερες εντάξεις στο σχέδιο πόλης, περισσότερα …περισσότερα…περισσότερα. Οι ποιοτικές διεκδικήσεις αντιμετωπίζονται περίπου ως αιρετικές ή γραφικές, χρόνια ολόκληρα περιμένουν να πάρουν σειρά. Προτεραιότητα είχαν και έχουν πάντα τα οικονομικά και ενίοτε και οικονομίστικα αιτήματα, λες και δεν μπορούν να συνυπάρξουν με τα ποιοτικά. Αυτοαναιρείται βεβαίως και το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα, διότι αυτή η σχεδόν μόνιμη ποσοτική αξίωση με χακτηριστικά εμμονής , είναι σαν να υποδηλώνει, πως τόσα χρόνια ποσοτικών ακριβώς διεκδικήσεων, δεν κατάφεραν τίποτε, όλα πήγαν στράφι. Οι κάθε λογής δηλαδή ποσοτικές παράμετροι που επηρεάζουν τη ζωή και τη λειτουργία της κοινωνίας μας, παραμένουν χρόνια τώρα αμετάβλητοι; Έχει μήπως κανείς την άποψη πως αν το σημερινό ΕΣΥ αποκτούσε ξαφνικά, διπλάσιο προσωπικό, διπλάσια χρηματοδότηση, διπλάσιους χώρους, η κατάσταση θα άλλαζε σημαντικά; Τι θα γινόταν άραγε με την περίφημη μαύρη τρύπα στα οικονομικά του; Αποκτήσαμε περισσότερα και καλλίτερα σχολικά κτίρια, περισσότερους εκπαιδευτικούς. Πέρασε η εποχή του μονοθέσιου Δημοτικού σχολείου. Και περισσότερα φροντιστήρια αποκτήσαμε. Μόνο καλλίτερη παιδεία δεν αποκτήσαμε. Και το χειρότερο, δεν είναι η διεκδίκηση της ποσότητας, ως η κατάκτησή της να αποτελεί πανάκεια. Είναι το γεγονός ότι σημαντικά τμήματα του συνδικαλιστικού κινήματος, που δεκαετίες τώρα έχουν για σημαία τους την έλλειψη προσωπικού, μάλλον βολεύονται, στην διάχυτη στην κοινή γνώμη άποψη του… τι να κάνουνε, δεν επαρκούν, δίκιο έχουν. Η επίκληση του οίκτου και όχι της πραγματικής αλληλεγγύης με κοινωνική ευθύνη, σε μια κοινωνία κατά τεκμήριο ενοχικής, η χρησιμοποίηση της πραγματικής ή και πλασματικής πολλές φορές έλλειψης προσωπικού, ως άλλοθι για κατάληψη της ΄΄θέσης ελαχίστης ενεργείας΄΄ από εργαζόμενους, αποτελεί μάλλον συχνό φαινόμενο. (Εξαιρείται φυσικά η συμπαθής τάξη των λιμενεργατών του ΟΛΠ, που ποτέ δεν ζήτησαν προσλήψεις. Έκαναν όλες τις υπερωρίες μόνοι τους). Τι πιο αναξιοπρεπές. Δεν βαριέσαι όμως! Τι είναι η αξιοπρέπεια μπροστά στη μονιμότητα. Υπάρχουν βέβαια και οι ακραίες απόψεις, του τύπου, τόσο μας πληρώνουν, τόσο δουλεύουμε. Ευτυχώς που δεν είχε την ίδια άποψη ο καρδιολόγος που έκανε την απινίδωση, στα ΤΕΠ επαρχιακού νοσοκομείου, ή ο μηχανοδηγός του metro στη γραμμή Πλακεντία-Μοναστηράκι στις 2 το μεσημέρι!


Κατά τα φαινόμενα λοιπόν, η διεκδίκηση ποσοτικών και μόνο παραμέτρων, όσο και να ακούγεται ριζοσπαστική και προοδευτική, όσο και να χαϊδεύει αυτιά με ελκυστικά λόγω ύψους νούμερα, (φτάσαμε παραμονές προηγούμενων βουλευτικών εκλογών να έχουμε και πλειοδοσία για το ύψος των αγροτικών συντάξεων, χωρίς να φωτίζει ουδείς των πλειοδοτών, την σκοτεινή πλευρά του λόφου: πως θα παραμείνει ο αγρότης στη γη και την παραγωγή του), κινδυνεύει στις μέρες μας να γίνει άκρως συντηρητική. Προοδευτικότητα, είναι η ταύτιση με τα συμφέροντα κοινωνικών ομάδων που βολεύονται από έναν αρρωστημένο ανορθολογισμό και καμιά εξουσία δεν θέλει να συγκρουστεί μαζί τους. Και το τίμημα το πληρώνουμε όλοι.


Η κατάθεση τέτοιων σκέψεων, κινδυνεύει σχετικά εύκολα, να ενοχοποιηθεί, να χαρακτηριστεί συντηρητική, νεοφιλελεύθερη, ότι στερείται ταξικής αλληλεγγύης, να πάρει δηλαδή την πρόχειρα ευρισκόμενη στο πρώτο συρτάρι ετικέτα που της αρμόζει. Μέσα μας όμως όλοι αναγνωρίζουμε πως δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια. Μια αλήθεια πολυεπίπεδη, που έπρεπε να έρθει η οικονομική κρίση και οι Βρυξέλλες και να μας πουν game is over, μπας και το πάρουμε λίγο μυρωδιά. Πώς αλήθεια μοιράζονται οι περίφημες ΄΄ώρες΄΄ στο λοιπό εκτός γιατρών προσωπικό και με τι κριτήρια; Πόσοι εφημερεύοντες είναι ΄΄εφημερεύοντες΄΄; Πόσο παραγωγικό είναι το ωράριο κάθε εργαζόμενου στο δημόσιο νοσοκομείο; Προμήθειες νοσοκομείων, φάρμακο και συνταγογραφία, εφημερίες στα χαρτιά και υπερωρίες προσωπικού που μοιράζονται δίκην επιδοματικής ενίσχυσης σε όλους, φακελάκια, είναι μόνο οι ορατές κορδέλες στο γαϊτανάκι της διαφθοράς. Οι αόρατες είτε κινούνται σε υψηλότερο νοσοκομείου επίπεδο, είτε διασπείρονται σε προσωπικό, ατομικό επίπεδο, ανάλογα με τις ηθικές αντιστάσεις καθενός. Η ουσία είναι πως το πάρτυ τέλειωσε.


Η αντιμετώπιση του συγκεκριμένου ζητήματος, για να επανέλθουμε στα των αιμοληψιών, λόγω του θολού (κι όχι τυχαία) θεσμικού πλαισίου, δεν έχει ομοιογένεια τόσο από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, όσο και από κλινική σε κλινική. Η στιβαρότητα της Διεύθυνσης νοσοκομείων και κλινικών, παίζει καθοριστικό ρόλο στον χειρισμό του όλου ζητήματος. Μάλλον όμως πρόκειται για ουσιώδες εν ανεπαρκεία. Οργανισμοί νοσοκομείων που φτιάχτηκαν κυριολεκτικά στο πόδι, περισσότερο για την εξυπηρέτηση εκλογικής πελατείας παρά για την κάλυψη των ουσιαστικών αναγκών τους, μετατάξεις προσωπικού σε θέσεις πιο..soft από τη νοσηλευτική υπηρεσία, διευθύνσεις οριζόμενες άμεσα ή έμμεσα από το σύστημα δεκαετίες τώρα, με αντάλλαγμα –κατά τεκμήριον- την ένοχη ανοχή τους, σε όσα ανορθολογικά τεκταίνονται, αδύναμες να παρέμβουν, διότι κάθε παρέμβασή τους, θα διατάρασσε ισορροπίες αμοιβαίας συγκάλυψης. Έτσι, όλοι οι ενδιάμεσοι κρίκοι, προβληματικοί από χέρι, μετακυλύουν την αντιμετώπιση του ζητήματος ΄΄αιμοληψίες΄΄, στον πλέον αδύναμο κρίκο, που είναι ο ειδικευόμενος. ΄΄Ο χαμένος τα παίρνει όλα΄΄. Και τα αίματα. Όχι όμως το ρεπό μετά την εφημερία. Ούτε την αυστηρή τήρηση του ωραρίου του όπως το νοσηλευτικό προσωπικό.


Υπάρχει στ’ αλήθεια κανείς λογικός που να πιστεύει πως αυτή η αρρωστημένη κατάσταση μπορεί να πάει μακριά; Έφτασε που έφτασε ως εδώ, ας μην την συνεχίσουμε άλλο. Ας βρούμε ένα κώδικα επικοινωνίας με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και όχι με γνώμονα το ποιος θα ρίξει τον άλλον, ή όποιος είναι πιο ισχυρός συνδικαλιστικά πετάει το μπαλάκι και όπου πάει. Η εποχή των συντεχνιών έχει τελειώσει. Στη συνείδηση των θεσμικών, μπορεί και όχι. Της κοινωνίας όμως, σίγουρα ναι.



sirios

No comments:

Post a Comment