Monday, February 1, 2010

Μπροστά στο συνέδριο της ΟΕΝΓΕ

Το γεγονός ότι το συνέδριο της Ομοσπονδίας γίνεται σε μια περίοδο πολλών και οξυμμένων προβλημάτων στο χώρο της υγείας, ίσως αποτελεί από μια άποψη ευτυχή συγκυρία, διότι με τις αποφάσεις του, μπορεί να σηματοδοτήσει και να καθοδηγήσει, την πορεία της κορυφαίας συνδικαλιστικής οργάνωσης του ιατρικού νοσοκομειακού κινήματος. Με μια Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στα χέρια, μ’ένα νόμο έστω και κουτσά εφαρμοζόμενο, έχουμε τουλάχιστον μια διεκδικητική αφετηρία. Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Ορισμένες σκέψεις:

 · Τα ζητήματα της διαφθοράς στο ΕΣΥ έτσι όπως αποτυπώνονται στην έκθεση του Σώματος των Ελεγκτών, έτσι όπως τα ξέρουμε όλοι μας από μέσα, πρέπει να έχουν την απάντηση που τους πρέπει, καθαρά χωρίς μασημένες κουβέντες, χωρίς ΄΄ναι μεν, αλλά…΄΄. Αν θέλουμε να είμαστε αξιόπιστοι απέναντι στην κοινωνία, αν θέλουμε να σεβόμαστε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε πια να σωπαίνουμε. Η ανοχή, είναι συνενοχή. Δεν γίνεται πια, το δημόσιο νοσοκομείο να παίρνει ολοένα και περισσότερο τον χαρακτήρα συστεγαζόμενων ιδιωτικών ιατρείων με δωρεάν υλικοτεχνική υποδομή και το συνδικαλιστικό κίνημα να σφυρίζει αδιάφορα! Δεν μπορούμε να αφήνουμε φαινόμενα διαφθοράς σήψης και παρακμής να αδυνατίζουν την διαπραγματευτική μας δύναμη, να στρογγυλεύουν τις διεκδικητικές μας αιχμές. Δεν είναι και διαφορετικός ο λόγος άλλωστε, που η εκάστοτε πολιτική εξουσία αφήνει να αναπτύσσονται και να αναπαράγονται τέτοιου είδους φαινόμενα. Οι κάθε λογής πελατειακές σχέσεις, είναι αυτό που επί δεκαετίες ξέρει να αναπτύσσει καλά το πολιτικό μας σύστημα. Και προς τούτοις, δημιουργεί συνενόχους, σε κάθε χώρο, εν δυνάμει υπερασπιστές του σάπιου και διεφθαρμένου, δίνει προσωπικές άνομες διαφυγές από την οικονομική μιζέρια κι όταν τα πράγματα ζορίσουν, διαρρέει στα ΜΜΕ, επικαλείται την ανομία την οποία το ίδιο υποθάλπει. Το κίνημα λοιπόν κατά τις διαφθοράς τόσο στο χώρο του ΕΣΥ αλλά και γενικότερα στην κοινωνία μας, αποτελεί κατά την γνώμη μου ζήτημα πρώτης γραμμής. Όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης. Αλλά γιατί βάλλει κατ’ευθείαν στην καρδιά του προβλήματος που είναι ένα πολιτικό σύστημα δομημένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις. Αφετηρία για τα όσα ανομολόγητα συμβαίνουν στη χώρα μας. Όχι πως θα πετύχουμε και πολλά πράγματα. Αλλά, ας βγεί επιτέλους ένα συνδικαλιστικό όργανο να τα καταδικάσει. Ας υπάρξει επιτέλους μια δημοσιοποίηση καταδικαστικής απόφασης.Ως πότε θα σχολιάζουμε μόνο στα πηγαδάκια συναδέλφους που δεν ξέρουν πόσα παίρνουν από εφημερίες, τη στιγμή που εμείς διεκδικούμε την καταβολή των δεδουλευμένων; Ως πότε θα βλέπουμε τα πελατάκια να κάνουν ουρές στις γενικές εφημερίες κι εμείς θα κάνουμε τον κινέζο;

· Πέρα από τις οικονομικές διεκδικήσεις, υπάρχει ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα, που είναι, το τι ακριβώς ΕΣΥ θέλουμε, τι είδους ΕΣΥ έχει ανάγκη σήμερα η κοινωνία μας. Το μοντέλο που με βάση αυτό πορευτήκαμε μέχρι σήμερα, έχει ξεπεραστεί. Χρειάζεται επαναδιατύπωση. Δεν είναι σκόπιμο να ασχοληθεί κανείς με κραυγές που πυροδοτούνται από φοβικά σύνδρομα σε σχέση με το βάθος και την έκταση των απαραίτητων αλλαγών, υπερασπιζόμενοι ουσιαστικά ένα πτώμα, βαφτίζοντας την ακινησία ως υπεράσπιση των κεκτημένων, άρα πράξη προοδευτική. Η κατάσταση στο χώρο του Δημόσιου Νοσοκομείου, χρειάζεται πλέον ουσιαστικές τομές και παρεμβάσεις, έχοντας πάντα στο επίκεντρο τον άνθρωπο, είτε ως χρήστη, είτε ως λειτουργό του συστήματος υγείας. Με σταθερό προσανατολισμό την παροχή δωρεάν και ίσης υγείας προς όλους τους πολίτες, αλλά και την άρση του εργασιακού μεσαίωνα που βιώνουν οι λειτουργοί του, μπορεί και πρέπει να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος. Και η πρωτοβουλία αυτού του διαλόγου, ανήκει στην ΟΕΝΓΕ.

Είναι απόλυτη ανάγκη, αυτό ειδικά το συνέδριο, να ξεφύγει από την πεπατημένη, της καταγραφής παραταξιακών (βλ.κομματικών)δυνάμεων, με στόχο την αξιοποίηση των αποτελεσμάτων στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ας αποφύγουμε την απαξίωση της ΟΕΝΓΕ στο επίπεδο του κομματικού λάφυρου κι ας αναδείξουμε μια ηγετική ομάδα, αντάξια των περιστάσεων.

                                                                                                                                                            sirios
       

No comments:

Post a Comment