Thursday, March 18, 2010

Μερικές σκέψεις για το ΄΄εφημεριακό΄΄.



Είναι κοινωνιολογικά και ιστορικά αποδεδειγμένο,πως σε κάθε κρίση, οι κοινωνίες, τα άτομα, συντηρητικοποιούνται. Περιχαρακώνονται, κάθε τι που δυνάμει θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξή τους είναι εξοβελισταίο. Κάθε έννοια αλληλεγγύης, υποχωρεί μπροστά στο ισχυρότατο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Όσο πιο πολιτικά ανώριμη και ακατέργαστη είναι η σκέψη, τόσο πιο βίαιες είναι και αυτές οι εκδηλώσεις. Όσοι είχαν την ευκαιρία πριν λίγα χρόνια να παρακολουθήσουν την ταινία του Κ. Γαβρά ΄΄Το τσεκούρι΄΄,έβλεπαν στην υπερβολή της, αυτήν την ζωώδη έκρηξη της αυτοσυντήρησης, ή οποία δεν περιοριζόταν απλά και μόνο στην περιχαράκωση και υπεράσπιση του ατομικού κάστρου, αλλά πέρναγε και στην αντεπίθεση. Έφτανε μέχρι τις ανθρωποκτονίες για την εξασφάλιση μιας θέσης εργασίας.

Τέτοιου είδους φαινόμενα, τα παρακολουθούμε να ξεδιπλώνονται στην ελληνική κοινωνία τελευταία χρόνια, είτε με την μορφή της ξενοφοβίας και του ρατσισμού (φταίνε οι ξένοι που μας παίρνουν τις δουλειές), είτε με την μορφή της απόσυρσης από κάθε συλλογική διαδικασία και της αναζήτησης ατομικών λύσεων, κατάληψης θέσης ελαχίστης κοινωνικής ενεργείας, άρα και μικρότερης έκθεσης σε κινδύνους. Προσφάτως, τα συναντάμε και στα νοσοκομεία, ως απότοκο αναζήτησης του περίφημου εξορθολογισμού των εφημεριακών προγραμμάτων που ζητά το Υπουργείο. Συχνές οι συζητήσεις-αντιπαραθέσεις μεταξύ ειδικοτήτων, γιατρών ακόμη και ολόκληρων τμημάτων, με άξονα, το γιατί εσείς και όχι εμείς, ή και το αντίστροφο.



Υπάρχει πρόβλημα μαύρων ή και γκρίζων εφημεριών;



Ασφαλώς και υπάρχει, από χρόνια. Όσοι εφημερεύουν και δεν ΄΄ευημερεύουν΄΄ από το σπίτι τους, το βιώνουν συχνά-πυκνά, είναι θυμωμένοι κι έχουν και δίκιο.



Το επέβαλαν οι γιατροί εκείνοι που λόγω ειδικότητας μπορούν και να μην συμμετέχουν στην ενεργό εφημερία;



Φυσικά και όχι. Όταν η εφημερία από την αρχή αντιμετωπίστηκε και από τους πάνω και από τους κάτω, σχεδόν αποκλειστικά ως εισοδηματική ενίσχυση των γιατρών και κανείς τους δεν νοιάστηκε για τον ουσιαστικό προορισμό της, που είναι η διαχείριση του επείγοντος, έπρεπε αυτήν την σημερινή εξέλιξη, να την περιμένουμε. Μια συνειδητή κατά την γνώμη μου, γιγαντιαία και πολυεπίπεδη προσπάθεια εκμαυλισμού της ελληνικής κοινωνίας που ξεκίνησε την δεκαετία του ’80 και σήμερα αποδίδει τους καρπούς της. Δίνοντάς σου τότε η εξουσία ΄΄μαύρα΄΄,(πλασματικές εφημερίες…) ουσιαστικά σε καθιστούσε συνένοχο, εξασφάλιζε την ένοχη ανοχή σου, απέναντι στα δικά της μαύρα, για να τα επικαλεστεί και να τα κουνήσει ως λάφυρα, μπροστά στα μούτρα μιας κοινωνίας που διψάει(;) για κοινωνική δικαιοσύνη, όταν χρειάζεται να σε αδειάσει. Όπως ακριβώς, κάνει τώρα. Κι εσύ μαλάκα γιατρέ, τσίμπησες. Είδες το τυρί, δεν είδες τη φάκα. Προκειμένου να βάλεις στη τσέπη λίγα λεφτουδάκια, καταδέχτηκες να κυνηγάς τις εφημερίες, να κινδυνεύεις να σε πουν απατεώνα, δίνοντας μπέσα, σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν είχε ποτέ. Το ίδιο ισχύει και με τα φακελάκια. Το σύστημα, κάνει το κορόϊδο και δεν σε πιάνει. Κι όχι επειδή εσύ είσαι πιο ξύπνιος και κρύβεσαι. Για να σε δώσει, όταν το ισοζύγιο πολιτικού κόστους-πολιτικού οφέλους το υπαγορεύει, και να σε δυσφημίσει συνολικά.



Γιατί αυτοί κι όχι εμείς; Γιατί εμείς κι όχι αυτοί;



Από πότε συγκρίνω τις αποδοχές μου με αυτές του απέναντι κι όχι με αυτό που παρέχω; Τι είδους ανταγωνιστική λογική είναι αυτή; Έχει αλήθεια τελειωμό αυτό το κυνήγι μαγισσών που μια κοινωνία ντοπαρισμένη από τα ΜΜΕ, απαιτεί να ριχτούν τώρα, όλες μαζί στην πυρά, μπας και γλυτώσουμε από το ΔΝΤ; Δεν έχει. Ίσα-ίσα που ανοίγει τις πόρτες της κόλασης. Παθολόγοι εναντίον χειρουργών, καρδιολόγοι εναντίον παθολόγων, όλοι μαζί εναντίον εργαστηριακών, όλοι εναντίον όλων, αλλά κανείς εναντίον της μίζερης πολιτικής που μας έφερε στο σημείο να τρωγόμαστε μεταξύ μας; Ποιος νομίζετε πως θα βγει τελικά ωφελημένος από αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις; Ποιος έχει το κουράγιο να σταθεί απέναντι στον συνάδελφο-γιατί συνάδελφος είναι κι όχι ανταγωνιστής στη διεκδίκηση του ξεροκόμματου που μας ρίχνουν-και να του πει ότι θα πρέπει από αύριο, να ξαναπάρει τη ζωή του από την αρχή (δάνεια, παιδιά, ενοίκια, υποχρεώσεις), χωρίς να υπολογίζει πλέον αυτά που η πολιτεία επί χρόνια τον δίδαξε κι αυτός έμαθε, πως είναι εισόδημα; Κι αν και με τον τρόπο αυτό ξεπερνάμε και πάλι το ύψος της εφημεριακής πίστωσης, ποιόν θα κυνηγάμε τότε; Μήπως ακολουθώντας την οπτική Γαβρά στο ΄΄Τσεκούρι΄΄ να σκοτώσουμε μερικούς για να φτάσουμε τη πίστωση, ΄΄ίσα βάρκα ίσα νερά΄΄; Κι αν και η υπόλοιπη κοινωνία, ακολουθήσει κι αυτή το ίδιο μοντέλο προσέγγισης των προβλημάτων που πηγάζουν από την κρίση, δεν κινδυνεύουμε να μεταβληθούμε ως χώρα, σε ένα ατέλειωτο πεδίο εμφυλίων συγκρούσεων; Κλάδοι εναντίον κλάδων, συντεχνίες εναντίον συντεχνιών, περιφέρεια εναντίον αστικών κέντρων, για να καταλήξουμε αν ζορίσουν κι άλλο τα πράγματα, γιατί όχι, ακόμη και οικογένειες εναντίον οικογενειών; Ζούγκλα. Αυτό είναι το ζητούμενο; Γιατί στην κοινωνία, αυτές οι απόψεις, εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού. Και το χρώμα του για όσους δεν κατάλαβαν, είναι φαιό. Μακριά λοιπόν από ανθρώπους κατά τεκμήριο σκεπτόμενους, τέτοιες απόψεις καταστροφικές για την συνοχή ενός χώρου που αυτή τη χρονική στιγμή βρίσκεται σε πόλεμο. Ναι, υπάρχουν ζητήματα γκρίζα. Αντί να κατασκευάζουμε ή να κυνηγάμε εσωτερικούς εχθρούς, ας απαιτήσουμε όλοι, πρότυπο εφημέρευσης, αυτόνομα ΤΕΠ. Ναι στον θυμό, είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Ας διακρίνουμε όμως τον εχθρό. Και δεν είναι ο συνάδελφος.









sirios









No comments:

Post a Comment