Monday, May 24, 2010

Υπάρχει ελπίδα;

Διανύουμε μια περίεργη εποχή. Όλα ή σχεδόν όλα, γυρίζουν τούμπα. Με αφορμή την οικονομική κρίση, την προβαλλόμενη ως μονόδρομο προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ και τα μέτρα που ακολούθησαν και απ’ότι φαίνεται θα ακολουθήσουν, η κοινωνία δονείται. Κραδασμοί που προκύπτουν από την βίαιη ανατροπή  μοντέλων σκέψης, δράσης, συμπεριφοράς, στηριγμένων επί δεκαετίες στη λογική του καταναλωτισμού μέσω δανεικών. Η ΄΄βιτρίνα΄΄ αδειάζει και η ΄΄αποθήκη΄΄ είναι άδεια από καιρό.
΄΄Ποιά ιδεολογία προηγήθηκε της χρεοκοπίας; Ποια ιδεολογία διαρκούς πάρτι και ξέφρενου ατομικισμού υποστήριξε τον αμέριμνο και υπερδανεισμένο Ελληναρά της τελευταίας εικοσαετίας;’’Η ιδεολογία του lifestyle.’’Πρόβαλε ένα πρότυπο συμπεριφοράς εστιασμένο στην αισθητική και την κατανάλωση, αυθαδίασε σε ποπ γλώσσα, συνέλαβε την βουλιμία των νέων από τα ανερχόμενα μεσοστρώματα, απενοχοποίησε την ελαφρότητα και την ανεμελιά, ακόμη και τον κωλοπαιδισμό:΄΄πέτυχε ή πέθανε΄΄.Ενα κοινό που σαγηνεύτηκε από υποσχέσεις ευζωίας και αιώνιας ευημερίας, καλλιέργησαν την προσδοκία του εύκολου κοινωνικού ασανσέρ, αποθέωσαν τον ΄΄γάτο΄΄ και τον σκυλοπόπ, τον παίκτη που τα παίρνει όλα χαλαρά με την μαγκιά του. Πρακτικά, τροφοδότησαν μαζικές ψευδαισθήσεις, λίπαναν το δρόμο του βουλιμικού μικρομεσαίου προς την ματαίωση και την εξαχρείωση. Τι μένει από το ξέσαλο πάρτι; Το ήθος του κάγκουρα, του ποζερά, του λαμόγιου. Και η χρεοκοπία.’’(από την ΄΄Καθημερινή΄΄της Κυριακής 23/510)
Και τώρα; Τώρα βγαίνουμε στους δρόμους όλοι. Και το λαμόγιο που δεν γουστάρει να ξεβολευτεί και εκείνοι που επιδιώκουν την φυγή προς τα μπρος, αποστρέφοντας το πρόσωπό τους από ένα παρελθόν μίζερο και διεφθαρμένο. Δυσδιάκριτα τα όρια. Κάτω από τα ίδια πανό, με κοινό σύνθημα ΄΄κάτω τα χέρια από…΄΄ Κι όποτε αυτά τα όρια πάνε να αποσαφηνιστούν μέσα από την αναζήτηση του τι διεκδικούμε σήμερα, ξεσπάνε μικροί εμφύλιοι. Αναμενόμενο. Άλλα έχει κατά νου ο καθείς των διαμαρτυρομένων. Ποιος λοιπόν αγωνίζεται σήμερα και για ποιο πράγμα;
Είναι φανερό, πως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του νοσοκομειακού ιατρικού κινήματος, δεν έχουν άποψη. Εξ αντικειμένου, δεν μπορούν να έχουν πρόταση. Tο μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι η υπεράσπιση του γκρίζου παρελθόντος. Από τον τρόπο συγκρότησης, δράσης και πολιτικής τους συμπεριφοράς ως παρακολουθήματα ενός πελατειακού πολιτικού συστήματος το οποίο ανατροφοδοτούσαν και το οποίο καταρρέει, δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτε άλλο.
Η διαμόρφωση πρότασης για το είδος του ΕΣΥ που χρειάζεται σήμερα η χώρα, αποτελεί επιτακτική ανάγκη. Κι αυτή η πρόταση, πρέπει να εμπεριέχεται ως τμήμα, στο σώμα μιας συνολικής πρότασης για το τι είδους κοινωνία θέλουμε. Κι αυτό πρέπει να γίνει σήμερα. Αύριο θα είναι αργά. Με αγκυλώσεις, συνθηματολογίες του παρελθόντος, με μηχανισμούς και όπλα που σε οδήγησαν ή εν πάσει περιπτώσει δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την πολιτική και ηθική χρεοκοπία, δεν μπορείς να παλέψεις το σήμερα, πόσο μάλλον το αύριο. Ας μην βιαστεί κάποιος να αποδώσει σ’ αυτές τις σκέψεις, πρόθεση αναθεώρησης ή και ακύρωσης βασικών αξιακών βάθρων που οι κοινωνίες πάντα, αλλά κυρίως τα τελευταία χρόνια προβάλλουν μετ’επιτάσεως. Από την επαρχία Τσιάπας του Μεξικό, μέχρι την Γένοβα και την Θεσσαλονίκη, το σύνθημα ΄΄πάνω από τα κέρδη ο άνθρωπος΄΄, συνεχίζει να διατηρεί την επικαιρότητά του και την θεμελιακή του αξία. Με άξονα αυτό λοιπόν, και την ανάγκη περαιτέρω επεξεργασίας του, είναι απαραίτητο, να ανοίξει ένας διάλογος. Από κάτω. Ανάμεσά μας.
Όσοι αγωνιούν για το μέλλον της δημόσιας υγείας στη χώρα μας και έχουν την διαστροφή να επισκέπτονται αυτό το blog, ας καταθέσουν…ότι έχουν ευχαρίστηση. Σκέψη, πρόταση, παρατήρηση, κριτική. Ας το ψάξουμε μαζί.

                                                    sirios   

No comments:

Post a Comment