Thursday, November 25, 2010

Ο αφορισμός της ημέρας


             ''Δεν είναι ότι πήγες αριστερότερα. Είναι ότι αυτοί απ' τους οποίους όλο και απομακρύνεσαι δεν σταματούν να πηγαίνουν δεξιότερα. Η κρίση δεν σε ριζοσπαστικοποιεί ενεργητικά, σπρώχνοντάς σε πιο ακραιφνείς, πιο τολμηρές ιδέες. Σε ριζοσπαστικοποιεί παθητικά, κάνοντας τις ιδέες που είχες πριν, όλο και λιγότερο αποδεκτές από την υπό διαμόρφωση κατανομή εφικτών πολιτικών θέσεων. Αυτό είναι ήδη μια ήττα χωρίς αμφιβολία: βρίσκεσαι, θέλοντας και μη, σε θέση άμυνας· αυτοδιορίζεσαι θεματοφύλακας αυτού που κινδυνεύει, όπως πάντα, να απαλειφθεί όχι απλώς από τη ζωή αλλά και από την ίδια τη μνήμη των ανθρώπων. Αλλά ποιος θέλει να νικήσει όταν νικά μόνο ο ντροπιαστικός συμβιβασμός με το ψέμμα;''
            Κανείς.Όταν μέσα στο αμφιθέατρο, σε όντως άμαζη και ξέπνοη Γ.Σ ξανακούγονται οι κρωγμοί των γνωστών προπαγανδιστών της πλήρους και αποκλειστικής ιδιωτικοποιήσης του Ε.Σ.Υ, αυτή τη φορά μάλιστα μετ'επιτάσεως, με εκείνη την χυδαία λογιστική προσέγγιση που στερείται ακόμη και ψηγμάτων κοινωνικής αναφοράς και δεν ακούγεται το γιούχα μέχρι έξω, τότε το παιχνίδι δείχνει να έχει χαθεί. ''Όταν το τέρας δεν σε φοβίζει, αρχίζεις να του μοιάζεις.'' Πρόσωπα βουβά, αισθανόμενα ανήμπορα να αντιδράσουν, συλλογικότητες απαξιωμένες και ξευτιλισμένες με δική τους ευθύνη, πολιτική σκέψη ταυτισμένη με την κομματική σκέψη,μέσα στη δίνη των προβλημάτων, καταντούν τους ανθρώπους σκιές, σαν τους ''Μοιραίους'' του Βάρναλη.Προσμένουν ίσως κάποιο θάμα.Μήνες τώρα, προσμένουμε όλοι, κάτι, κάποια μαζική αντίδραση, κάτι τέλος πάντων που να υποδηλώνει την αντίσταση αυτής της κοινωνίας στην οργανωμένη προσπάθεια ξεθεμελιώματός της, κάτι που θα έχει  τις ρίζες του, στην ανάγκη, την οργή, τη συνειδητοποίηση, την απελπισία, τη φτώχεια, την τρέλα ή όπου αλλού. Και κάθε φορά κορο'ι'δεύουμε τον εαυτό μας, μεταθέτοντας τη στιγμή που θα ανάψει το φυτίλι, για αργότερα.Ήταν καλοκαίρι...ακόμα δεν άρχισε το κρύο... τώρα μπαίνουμε στις γιορτές... έχουν ακόμη απόθεμα...Και; Και αποβλακωμένοι, παρακολουθούμε από τηλεοράσεως τις εξελίξεις., αισθανόμενοι ίσως και συνένοχοι, γιατί μας έπεισαν πως ''μαζί τα φάγαμε''.Παρακολουθούμε ταυτόχρονα τους 'Αγγλους φοιτητές, τους Ιρλανδούς, πολίτες κρυφοζηλεύουμε τα μαχητικά ξεσπάσματά τους στους δρόμους, για να καταθέσουμε την αγωνιστική μας διάθεση την άλλη μέρα στον πρωινό καφέ του κυλικείου,κλείνοντας τη κουβέντα με την κλασσική πια ερώτηση:''Αλήθεια, τι γίνεται με τις εφημερίες που μας χρωστάνε;" Κατάντησε η ψυχή μας  χρεωκοπημένη ΔΕΚΟ.
              Όσο εμείς όλοι συνεχίζουμε να χρωστάμε και να είμαστε ελειματικοί στην αξιοπρέπειά μας, τόσο αυτοί θα εξακολουθούν να μας οφείλουν. Όσο διαρκεί η αμερημνησία μας ή μικρές στενά ατομικές λύσεις ή έστω και προσδοκίες για προσωπικό βόλεμα εν μέσω γενικής κατεδάφισης, η κατάσταση θα χειροτερεύει. Πόσες αλήθεια  ακόμη ''φωλιές νερού μπορείς να συντηρήσεις μέσα στις φλόγες''; Δεν γίνεται.Δεν πάει άλλο έτσι.




Σωτήρης Μπότσιος

No comments:

Post a Comment