Wednesday, February 16, 2011

Εν τούτοις, ΙΚΑ...


                                                                                                                                                          Ηλίας Μακρής ''Καθημερινή'' 16 Φεβρ.




Tου Παντελη Μπουκαλα                                                        ''Η Καθημερινή'' 16/02/11

«Ερχόμαστε γεροί και φεύγουμε άρρωστοι». Μια ηλικιωμένη γυναίκα, που περιμένει ώρες στην ουρά για μια συνταγή, λέει τον καημό της. Καρτερικά. Σαν να προσεύχεται σ’ έναν άγνωστο θεό, ενώ έχει πάψει πια να ελπίζει. Δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να συνοψιστεί ένα διαρκές δράμα, η κατάσταση δηλαδή στο δημόσιο σύστημα υγείας, και ειδικότερα στο ΙΚΑ. Και οι πέντε αρκούν: «Ερχόμαστε γεροί και φεύγουμε άρρωστοι». Στημένοι από τα χαράματα στην ουρά οι άνθρωποι, για το μαγικό χαρτάκι. Να κουράζονται, να απογοητεύονται, να μοιράζονται το παράπονο και τον θυμό τους και προπάντων να φαρμακώνονται από το αθεράπευτο αίσθημα ότι η πολιτεία σου σε προσβάλλει και σε περιφρονεί, ακόμα κι αν ανήκεις στα κάποτε «περήφανα γερατειά» που την υπηρέτησαν με ανώνυμη υπομονή.
Υπουργοί έρχονται με βροντώδεις δεσμεύσεις, υπουργοί φεύγουν αθόρυβα, μεταρρυθμίσεις ανακοινώνονται, μεταρρυθμίσεις ξεχνιούνται αμέσως μόλις «αναβαθμιστεί» αυτός που τις εξήγγειλε, η μία «εξυγίανση» διαδέχεται την άλλη, ο ένας πρωθυπουργός μετά τον άλλον επισκέπτεται κάποιο κατάστημα του ΙΚΑ (θυμάστε τον κ. Σημίτη;), ώστε να δώσει αυτοπροσώπως την εντολή να παταχθεί η γραφειοκρατία, να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, και... Και τα ραντεβού εξακολουθούν να κλείνονται με δίμηνο ή και τρίμηνο ορίζοντα, κι ας είναι κατεπείγων ο χαρακτήρας της εξέτασης.
Κι επειδή δεν μπορείς να πείσεις την αρρώστια σου να αποκοιμηθεί ούτε τα μικρόβια να παρακολουθήσουν σεβαστικά το πρόγραμμα της ιατρογραφειοκρατίας, καταφεύγεις σε ιδιωτικά εργαστήρια, για να προλάβεις. Εξαντλείς το απόθεμά σου, αν έχεις, ή δανείζεσαι από συγγενείς και φίλους, που συμμερίζονται και βοηθάνε, γιατί, ποιος λίγο-ποιος πολύ, όλοι έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με προβλήματα που δεν σηκώνουν αναβολή. Με δανεικά επίσης θα χειρουργηθούν, γιατί τα πεντάρια και τα δεκάρια που ζητάει ο χειρουργός (του Δημοσίου κι αυτός, και του Ιπποκράτη επίσης) δεν βρίσκονται εύκολα. Οχι, δεν απαιτούν φακελάκι όλοι οι γιατροί, αλλά κι ένας στους εκατό να βρεθεί που θα σε αφήσει, καρκινοπαθή άνθρωπο, στην αναμονή ώσπου να καταφέρεις να ανταποκριθείς στην ωμή απαίτησή του, αρκεί για να μαγαρίσει όλο το λειτούργημα στο μυαλό του εκβιαζομένου.
Σεπτέμβριο του 2009, λοιπόν, προεκλογικά, ο κ. Παπανδρέου είχε επισκεφθεί το ΙΚΑ Ζωγράφου, όπου, κατά τις φιλικές του εφημερίδες, είχε γίνει «ενθουσιωδώς δεκτός» από τους ασφαλισμένους. Aλλωστε είχε υποσχεθεί πολλά και ωραία. Τέλη Οκτωβρίου του 2009, πρωθυπουργός πια, πήγε «αιφνιδιαστικά» (δηλαδή μαζί με τον προσωπικό του φωτογράφο) στο ΙΚΑ Αττικής και ξαναϋποσχέθηκε πολλά και ωραία. Θα ξαναπάει άραγε για να διαπιστώσει τι απόγιναν οι εξαγγελίες του; Μπα. Πιθανότερο είναι να πάει ο κ. Σαμαράς. Είναι η δική του σειρά να υποσχεθεί πολλά και ωραία.


Ο Πεταλωτής τη νύχτα

Του Σταµάτη Φασουλή

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 16 Φεβρουαρίου 2011 ''ΤΑ ΝΕΑ''

Ούτε και µε την κήρυξη πολέµου την 28η 1940 δεν βγήκε άγρια µεσάνυχτα πολεµικόν ανακοινωθέν. Περιµένανε οι άνθρωποι να ξυπνήσει ο κόσµος, να ρίξει λίγο νερό στο  πρόσωπό του, να συνέλθει από τον άγριο κι ανίερο κόσµο των ονείρων και µετά να του το ανακοινώσουν.

Στη συγκεκριµένη δε περίπτωση του ΟΧΙ, είναι γνωστό ότι ο κλήρος της δακτυλογράφησης πέφτει στον εργαζόµενο στο υπουργείο τότε Γιώργο Σεφεριάδη, κατά ποιητικόν κόσµο Γιώργο Σεφέρη. Αγουροξυπνηµένος πάει µε τα πόδια απ’ την Αγιά Σωτήρα στο γραφείο, αλλά η γραφοµηχανή είναι (όπως πάντα, όλα στην Ελλάδα) χαλασµένη. Αντε πάλι πίσω στο σπίτι τής Κυδαθηναίων να γράψει στη δικιά του µηχανή το µεγάλο ΟΧΙ και την κήρυξη του πολέµου. Ξηµέρωµα πια, περνώντας απ’ το Σύνταγµα και µε το ανακοινωθέν στην τσέπη, βλέπει τον κόσµο να πηγαίνει αµέριµνος στις δουλειές του, σκέφτεται «Κρατάω τη µοίρα αυτών των ανθρώπων στα χέρια µου».

Αυτά επί δικτατορίας Μεταξά. Τώρα επί∆ηµοκρατίας δεν περιµέναν την αυγή. Μας πιάσανε στον ύπνο. Οχι προχθές. Χρόνια τώρα. Βέβαια, οι διαφορές είναι πολλές. Τότε οι πατέρες µας (και οι φυσικοί και οι του έθνους) είχανε να αντιµετωπίσουνε µια πολεµική µηχανή όπως της Ιταλίας, αρκετά δυνατή. Εµείς έχουµε  ∆ουνουτού. Το ίδιο επικίνδυνο, αλλά σε άλλο πιο απάνθρωπο επίπεδο. Σε επίπεδο µπεζαχτά. Μου χρωστάς δεν σου χρωστάω κι άµα θέλω σε πηδάω.

Οταν άνοιξαν το στόµα τους οι Τροϊκανοί και µίλησαν για το ξεπούληµα όλων µας, ζώντων και νεκρών, η ευέλικτη κυβέρνησή µας αντέδρασε όπως πάντα άµεσα και καταιγιστικά. Στρώθηκε στο τραπέζι, στο ΟΝ τα λάπτοπ και κατά τις 2 το πρωί «πριν αλέκτορα φωνήσαι τρεις» (και η κακή του µέρα) έβγαλε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο µε την τσίµπλα στο µάτι να απαντήσει τα αναπάντητα.Τον κοίταγα, τον κοίταγα την άλλη µέρα. Απ’ τον Σεφέρη στον Πεταλωτή. Μµµ, δεν είναι κι άσχηµα. Μια χαρά κατάντια είναι. Μόνο που εγώ δεν θέλω να κρατάει ο Πεταλωτής τη µοίρα µου στα χέρια του. Ούτε να την πιάνει στο στόµα του. Ακόµα κι όταν µιλάει για µένα, φοβάµαι µε λερώνει. Αλλά µπορεί να είναι και προσωπική εκτίµηση.Αφήνω το γράψιµο, βάζω ένα CD, µια παλιά µελωδία του Χατζιδάκι φωτίζει το δωµάτιο. Τραγουδάει η ∆ήµητρα, οι στίχοι είναι της Λίνας.

«Κι απ’ του Παράδεισου το φως / Γυρνάει του Κάιν ο αδελφός / Και λέει της πίκρας ο ανθός / Στη γη µονάχα βγαίνει».
∆εν νοµίζω ότι ταιριάζει µε το κείµενο. Το υποκαθιστά. Ευτυχώς.











sirios

No comments:

Post a Comment