Wednesday, March 16, 2011

«Ετσι ζεις; Τι θες να κάνω;» (Γ. Σεφέρης)

Του Σταµάτη Φασουλή : 16 Μαρτίου 2011 ''Τα Νεα''

Κάτι µε το τσουνάµι, κάτι µε τη διαρροή ραδιενέργειας, έγινε πέµπτη είδηση ο Καντάφι. Τρίβει τα χέρια του ο λίβυος ηγέτης. Τα ‘χει αυτά η διεθνής κατάσταση. Ο θάνατός σου η ζωή µου. Προελαύνει ο Μουαµάρ εναντίον του ίδιου του λαού του ανενόχλητος πια, µε την µπέρτα του ∆ελαπατρίδη ν’ ανεµίζει, και σκοτώνει τα γυναικόπαιδα σαν τις µύγες που ‘διωχνε µε το λιόκλαδο στη συνέντευξη µε την κυρία ∆ήµητρα. Η οποία κυρία ∆ήµητρα, ου µην και Παπανδρέου και Λιάνη συγχρόνως, δεν έχασε την ευκαιρία και βγήκε στα βρωµόνερα των καναλιών και δήλωσε σε άπταιστα Ελληνικά «Ο Καντάφι είναι ψαρωτικός, και µικροφοβικός» κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

«Μένω εµβρόντητος µε την ευρυµάθεια αυτής της κόρης» που λέει κι ο ποιητής. Αυτό το «ψαρωτικός» πώς τρύπωσε στον πολιτικό της λόγο;

Από ποιο ΚΨΜ εκσφενδονίστηκε και προσγειώθηκε στη γλώσσα της πολιτικοποιηµένης αυτής γυναικός; Εµείς αλλιώς την είχαµε συνηθίσει. Κατόπιν δε η ίδια κυρία (µε όλη τη σηµασία της λέξης) ασχολήθηκε και µε τη «Γενιά της», που έκανε επαναστάσεις λέει, και είχε και το όραµα του σοσιαλισµού (ναι, µ’ αυτό το όραµα ζούσε η εν λόγω πριν παντρευτεί τον ίδιο τον σοσιαλισµό αυτοπροσώπως) και τώρα έρχονται οι γιοι του και τον κάνουν κοµµάτια ξεπουλώντας τη χώρα. Ενώ η ίδια σαν νοικοκυρά ήξερε καλύτερα να τα κουµαντάρει.

Πάντως η χαρά που είδα στο πρόσωπο της κυρίας Παπαρήγα όταν ο Στρος - Καν είπε (στα γαλλικά βέβαια) ότι «Οι Ελληνες είναι χωµένοι στα σκατά» δεν περιγράφεται. Ελαµψε το πρόσωπό της. Ούτε µπότοξ να ‘χε κάνει. Βέβαια πρέπει να παρατηρήσω ότι ενώ ο κόσµος κυριολεκτικά καίγεται όλοι ασχολούνται µε µια εκποµπή στην οποία κάτι κυρίες κάνουνε µπότοξ και «σκούµπα». Μυστήριο τρένο η ανθρωπότης.

Και µέσα σ’ όλα αυτά, σ’ ένα συνδροµητικό που κατέληξα για να ξαστερώσω, βγήκε ένας οικονοµικός φωστήρας και αναλύοντας το αδύνατον να αναλυθεί, από ‘δώ τα ‘φερε από ‘κεί τα ‘φερε, έβγαλε το συµπέρασµα ότι αυτή η βιβλική καταστροφή στην Ιαπωνία θα βοηθήσει πάρα πολύ τη διεθνή οικονοµική κατάσταση. Το ξαναγύρισα στα ελληνικά και οι τρεις σταθµοί βραδιάτικα παίζανε, και οι τρεις την ίδια ακριβώς ώρα, τι νοµίζετε; Πόκερ. Πόκερ το οποίο και πολύ µ’ αρέσει να το βλέπω, αλλά και στα τρία κανάλια την ίδια ώρα αδυνατώ... Το µόνο που κρατάω απ’ την περασµένη βδοµάδα είναι όπως ανηφόριζα την Πανεπιστηµίου, εκεί απέναντι απ’ το «Ιντεάλ», στο Αρσάκειο µπροστά, σ’ ένα παρτέρι δυο πιθαµές έχει φυτρώσει ένα κυπαρίσσι, όχι απ’ αυτά της ταχείας (ΥΠ) αναπτύξεως. Κυπαρίσσι κανονικό µε χρώµα πράσινο βαθύ, σαν τον βυθό της νύχτας. Στέκεται εκεί παράταιρο κι όµως παρηγορητικό και λυγερό σαν µνήµη ονείρων. Κάθησα και το κοίταγα ώρα πολλή, µόνος στο πεζοδρόµιο της νύχτας, µόνο όταν ήρθε ένα πρεζόνι κι άρχισε να λικνίζεται στον ρυθµό του πένθιµου δένδρου έδωσα τον οβολόν µου, έριξα πίσω το κασκόλ και, «διαλαθών της προσοχής» όλων, απεχώρησα.

sirios


No comments:

Post a Comment