Sunday, May 29, 2011

Οι αγανακτισμένοι και οι εκλογές του σωματείου.

Πλατεία Συντάγματος. Σφυρίχτρες, τούμπανα, οργή, συνθήματα και πολλά φάσκελα.

Νέος κόσμος, νέες ιδέες. Έχεις την αίσθηση πως κάτι γεννιέται.

Δεν υπάρχουν κομματικά σύνορα, δεν υπάρχουν προκατασκευασμένες αλήθειες, δεν υπάρχουν μοναδικές απαντήσεις.

Αποδέκτης της μούντζας, όλο το πολιτικό σύστημα, το προσωπικό του, και οι κάθε λογής εκφραστές του.

Μια κοινωνία που αντιστέκεται, ή που ψάχνει να βρεί δρόμους συλλογικής αντίστασης σε κάθε σάπιο και γερασμένο τη έφερε ως εδώ, που θέλει πίσω τη ζωή της.

Συζητήσεις, προτάσεις, συνελεύσεις, αναζητήσεις, δίπλα στο σιντριβάνι, συμμετοχές στις επιτροπές της πλατείας. Καθαριότητας, περιφρούρησης, τύπου, καλλιτεχνών, γιατρών…

Μετά από αυτές τις εικόνες, κι αυτή την αίσθηση που εισπράττεις ως μήνυμα αισιοδοξίας, ανώμαλη προσγείωση στον τόπο εργασίας. Δεν μπορείς εύκολα να διαχειριστείς την αντίθεση

Εκλογές στο σωματείο εργαζομένων

Όλα κινούνται με τρόπους και ρυθμούς της δεκαετίας του ’80. Σαν να μην έχει συμβεί τίποτα σ’αυτή τη χώρα. Παραταξιακά (βλ.κομματικά) ψηφοδέλτια, αφισσάκια, ψηστήρι, ιδεοληπτικοί ψυχαναγκασμοί, μοναδικότητες στην κατοχή της αλήθειας, ρουσφετολογικές υποσχέσεις, μικροεκβιασμοί, αγωνιστική γυμναστική λίγο πριν τις εκλογές, αποτελούν το κάδρο, μέσα στο οποίο κινούνται δυστυχώς ανθρωπάκια, κακόμοιρα, έχοντας υποθηκεύσει ακόμη και την αξιοπρέπειά τους, εν ονόματι μιας μικροεξυπηρέτησης που τους έκανε ο κομματικός μηχανισμός. 

Έτσι τους κατάντησαν, χρόνια τώρα, άβουλους και μοιραίους, επιδεικνύοντας συστηματικά τη θέση του προνομιακού συνομιλητή της εκάστοτε διοίκησης που κατείχαν και κατέχουν, για να σπέρνουν φόβο και προσδοκίες. Είναι ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι, που πέρσι τον Αύγουστο στην επίσχεση, έλεγαν «μωρέ δεν θα γίνουν εκλογές; Θα δεις τι θα πάθουν!»Το ξέχασαν. Κάποιοι φρόντισαν να τους θυμίσουν την υποθήκη. Για να παραμείνει ο στρατός τους ακέραιος

Και η αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος άθικτη. Γιατί σ’αυτό το πρωτογενές επίπεδο εκκολάπτονται οι πελατειακές σχέσεις, οι εξαρτήσεις και ο ερειστικός ιστός του συστήματος. Εδώ χτίζεται το άλλοθι κάθε Πάγκαλου στο χυδαίο «μαζί τα φάγαμε»

Θα κάνουν ένα διάλειμμα την ημέρα των εκλογών, και την επομένη, θα ξαναρχίσουν στις συζητήσεις το ίδιο τροπάρι της μεμψιμοιρίας, όπως και πριν τις εκλογές. Εκεί. Στο ίδιο τραπεζάκι του κυλικείου, καπνίζοντας, με το κεφάλι πάντα σκυμμένο. Πάλι θα γκρινιάζουν, πάλι θα κατηγορούν, θα κριτικάρουν, εκ του ασφαλούς όμως πάντα. Ποτέ με ανοιχτή τη πόρτα. Από την κλειδαρότρυπα πάντα.

Από τι υλικό είμαστε ρε γαμώτο φτιαγμένοι;
Βόλτα με τον κολλητό στη πλατεία,pop-corn, μπύρα κουτάκι, συζητήσεις, συζητήσεις, συζητήσεις. Έχω συνομιλητή που χρησιμοποιεί το μυαλό του, κι αυτό είναι καλό. Δεν σκέφτεται και μιλάει με στερεότυπα, κι αυτό είναι πιο καλό. Δεν κάνει εκπτώσεις από τις αρχές και τις αξίες του, κι αυτό είναι αξιοπρέπεια.
Βόλτα με τον άλλο κολλητό, τον τετράποδο Κυριακή βράδυ. Αλλάζουμε δρομολόγιο και προορισμό. Ίσως και να πρέπει να το μονιμοποιήσουμε. Μιλάμε.

Έχονται στο νου οι στίχοι του Μανώλη Αναγνωστάκη ΄΄…και προχωρούσα,μέσα στη νύχτα,χωρίς να γνωρίζω κανένα…΄΄, στίχοι που ο Μίκης τους έδωσε φτερά κάνοντάς το τραγούδι αγαπημένο, κι εμείς θα δώσουμε φτερά, και στο Μίκη και στους Πανεπιστημιακούς, που ανοίγουν τη πόρτα τη Τρίτη το βράδυ στα Προπύλαια///Φτάνει πιά η κλειδαρότρυπα!

Τ’ακούς Μάρκο; Καλά.Δεν θα αλλάξουμε δρομολόγιο. Μόνο αν γίνει θάλασσα.

sirios

No comments:

Post a Comment