Saturday, June 4, 2011

Σκέψεις συνοδευτικές του…απογευματινού καφέ.

         


 Κάτι σημαντικό συμβαίνει στη κοινωνία. Δύσκολο να προβλέψει κανείς που θα ‘’κάτσει’’, δύσκολο ακόμη και να μαντέψει. Το σίγουρο όμως είναι πως επιτέλους, άνοιξε η αντζέντα. Και μάλιστα με μορφές και τρόπους, πρωτόγνωρους (βλ. διαδικασίες συνελεύσεων στο Σύνταγμα), ανατρεπτικούς,  οι οποίοι σε τίποτα δεν θυμίζουν τις γνώριμες μέχρι σήμερα ‘’δημοκρατικές διαδικασίες’’ ,αποδεικτικό του ότι η κοινωνία, στοχεύει πολύ πέραν του μνημονίου.
           Θέλει να ανατρέψει ιδεολογήματα, τακτικές και πρακτικές που γεννάνε και αναπαράγουν  μνημόνια, σκάνδαλα, μίζες, ασυλίες και κουκουλώματα. Η λογική των αγορών με ότι αυτή σημαίνει, η χυδαία λογιστική, η από-ιδεολογικοποίηση και η από-πνευματικοποίηση της ζωής των ανθρώπων, την κατάντησε γκρίζα και επίπεδη, την έφερε εδώ που την έφερε σήμερα. Αυτό λοιπόν όλο το οικοδόμημα, σήμερα αμφισβητείται ανοιχτά. Οι θεσμοί και οι λειτουργίες τους, δεν αποτελούν πλέον θέσφατο. Αντίθετα, τιμώνται δεόντως με βροχή από φάσκελα και γιούχα.
 
sirios 
 
           Και με τι θα αντικατασταθούν; Δεν ξέρω. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι το σύνθημα ‘’μπροστά δεν ξέρω τι θα βρω, μα πίσω δεν γυρίζω’’. Θέλω να πιστεύω πως όλη αυτή η αναζήτηση και ο ειλικρινής προβληματισμός της, κάπου θετικά  θα κατασταλάξει.
            Ο σκεπτικισμός, η αγιοποίηση μιας υποτιθέμενης ιδεολογικής καθαρότητας η οποία δεν  υπάρχει μέχρι τώρα, το ιδεολογικοποιημένο σνομπάρισμα των δήθεν ανώριμων πολιτικά ‘’αγανακτισμένων’’ από τα πολιτικά κόμματα κυρίως της Αριστεράς, δείχνει περίτρανα, πόσο πίσω έχουν μείνει από την κοινωνία , πόσο έχουν ξεκοπεί απ’αυτήν μετατρεπόμενα σε αποστεωμένους  γραφειοκρατικούς μηχανισμούς. Τα σχόλια και οι ενστάσεις τους μυρίζουν ναφθαλίνη. Μερικοί δε από αυτούς, τις τελευταίες μέρες, άλλαξαν τακτική. Καλούν τον κόσμο τους (τον αποδεκατισμένο στρατό τους στη ουσία), στο Σύνταγμα. Επειδή φοβήθηκαν μη χάσουν οριστικά το τρένο; Θέλουν να παρέμβουν  με στόχο να κατευθύνουν τις εξελίξεις; Μπορεί. Αν συμμετέχουν ισότιμα όπως όλοι οι πολίτες, αν οι προτάσεις τους μπαίνουν στη δημόσια δοκιμασία,  είναι ότι καλύτερο. Αν επιζητούν όμως διακριτή παρουσία και ρόλο, έχασαν. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να τους τα δώσει και  η αγωνιστική ιστορία του καθενός, δεν αποτελεί εισιτήριο διαρκείας. Ο καθένας κρίνεται από το σήμερα, από τις προτάσεις για το αύριο κι όχι για το χτες, όσο αγιασμένο κι αν είναι.
            Το ‘’Κίνημα των Νέων Ιατρών’’, αποτέλεσε χωρίς καλά-καλά να το έχει συνειδητοποιήσει το ίδιο στο σύνολό του, προπομπό αυτής όλης της ιστορίας των ‘’αγανακτισμένων’’. Όχι βέβαια πως πυροδότησε την κατάσταση. Εξ αντικειμένου. Τι στόχους έβαζε και βάζει; Με τι συγκρούεται; Όταν μπαίνουν όλα στο τραπέζι, από την προπτυχιακή εκπαίδευση μέχρι την επαγγελματική αξιοπρέπεια και αποκατάσταση, δεν αμβισβητείται το συνολικό θεσμικό πλαίσιο της Ιατρικής στη πατρίδα μας; Ταυτόχρονα, η δυναμική που επιδεικνύει, συσπειρώνοντας νέους γιατρούς, εισέτι μη μαγαρισμένους, ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας, δεν είναι ρηξικέλευθο αλλά και ελπιδοφόρο; Νομίζω πως ναι. Φαίνεται πως το υποτιθέμενο άραγμα στον καναπέ, ήταν εν πολλοίς, κατασκευασμένο άλλοθι των θεσμικών, για να δικαιολογήσουν  την αποτυχία ή το στόμωμα των διαδικασιών τους. Έλλειμμα εμπιστοσύνης υπήρχε, κι όχι έλλειμμα αγωνιστικής διάθεσης. Το μεταπολιτευτικό πολιτικό οικοδόμημα που καταρρέει με βρόντο, συμπαρασύρει και τα παρακολουθήματά του: Εργατοπατέρες, συνδικαλιστικούς-κομματικούς επιβήτορες, αξιωματούχους  κάθε λογής που μοναδικό τους προσόν ήταν η κομματική ταυτότητα. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα ψηφοδέλτια που κατά καιρούς έκαναν (ή και κάνουν δυστυχώς ακόμη και σήμερα) την εμφάνισή τους στις εκλογές για την ανάδειξη συνδικαλιστικών οργάνων. Πρόκειται περί κομματικοκρατίας, και ουχί περί Δημοκρατίας κραυγάζει χρόνια τώρα ο Χρ. Γιανναράς. Πασαρέλα κομματικών  νενέκων και όχι ομάδα άξιων.
            Μακάρι να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση, μακάρι η κουβέντα του Γρ.  Κασσιμάτη στα Προπύλαια, πως ‘’στις πλατείες γεννιέται σήμερα η Νέα Ελλάδα’’, να γίνει πράξη. Δύσκολα; Ναι! Δύσκολα. Επώδυνα; Ναι. Και επώδυνα. Είμαι καταδικασμένοι να πετύχουμε.
            Το σύνθημα του Παρισινού Μάη  ‘’ζητάμε την ουτοπία, είμαστε ρεαλιστές’’, εκτός από γοητευτικό, ήταν και βαθύτατα πραγματικό, διότι αν δεν ζητάς τον ουρανό με τα’άστρα, πως… θες να κερδίσεις το χαμόγελό της;!

No comments:

Post a Comment