ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΑΛΛΟΝ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ.
Βρισκόμαστε σε μια ιδιαιτέρως δύσκολη καμπή, ιστορική θα μπορούσε να πει κανείς, από την άποψη των αλλαγών, ανατροπών που συντελούνται στον εργασιακό, τον κοινωνικό και οικονομικό μας χώρο. Ακόμη κι αν ήθελε να ξεφύγει κανείς από τον πειρασμό να κρίνει αυτές τις αλλαγές-αν δηλαδή θα κάνουν τη ζωή μας, την εργασιακή μας δραστηριότητα καλλίτερη ή χειρότερη, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει, πως σίγουρα θα είναι διαφορετική. Αυτό είναι πλέον ευανάγνωστο και στον πλέον άσχετο με κοινωνικούς και πολιτικούς προβληματισμούς.Σε λίγο,τίποτε δεν θα θυμίζει το χθες.
Αυτό το ‘’αύριο’’ που κυοφορείται ερήμην ημών, επειδή μηδέποτε συνολικά και συλλογικά μας είχε απασχολήσει στο παρελθόν, παρά μόνο πλευρές του, εφήμερες, οι οποίες εν πολλοίς είχαν να κάνουν με τη διαχείριση και υπεράσπιση μιας μίζερης και μάλλον συντεχνιακής λογικής, η οποία απέδιδε και τα δέοντα κέρδη στους συνδικαλιστικούς ηγέτες και παρατάξεις, στερείται παντελώς δικού μας (από τη σκοπιά της κοινωνίας δηλαδή) αποτυπώματος, για την υγεία. Ας το παραδεχτούμε. Συνολική πρόταση για το πώς θέλουμε να λειτουργεί το σύστημα υγείας στη χώρα μας, δεν έχουμε. Σκόρπιες προτάσεις, αντικατοπτρίζουσες τα αντικρουόμενα μικροσυντεχνιακά συνήθως συμφέροντα, ανίκανες όμως να συνθέσουν συγκροτημένη, ολοκληρωμένη πρόταση. Πέρα από λαϊκισμούς, κούφιες συνθηματολογίες, σωστά αλλά αποσπασματικά τις περισσότερες φορές μέτρα, δεν έχουμε να αντιπαραθέσουμε κάτι άλλο. Αυτή δε η αντίληψη του ‘’όχι σε όλα’’, μας αφαιρεί σε αξιοπιστία από την κοινωνία.
Και μιας και έγινε αναφορά στη κοινωνία, θα πρέπει από την αρχή να ξεκαθαρίσουμε, πως το ‘’αύριο’’ που οικοδομούν σήμερα αυτοί (συγχωρήστε μου το απαξιωτικό αυτοί, είναι απόλυτα ειλικρινές) και στο χώρο της υγείας, απέχει παρασάγγας από το ‘’αύριο’’ της κοινωνίας και των αναγκών της. Είναι νομίζω αυταπόδεικτο: Ένα πελατειακό, διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, υπόλογο για τη σημερινή κρίση, δεν μπορεί, παρά να ακούει τη δική του μόνο φωνή, της αυτοσυντήρησής του, μακριά από τις πραγματικές ανάγκες κοινωνίας και ανθρώπων, νομοθετεί με βάση της δικές του ανάγκες πολιτικής επιβίωσης, δέσμιο της χυδαίας λογικής των αγορών, εκθέτει σε θανάσιμους κινδύνους, αυτό που μάθαμε να λέμε Πατρίδα μας. Αυτό από μόνο του ως θεμελιακή διαπίστωση, βάζει και τη βασική διαχωριστική γραμμή. Καλείται ο καθένας μας, να διαλέξει, με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Όσο κι αν κινούνται σε θετική κατεύθυνση ορισμένα μέτρα, (π.χ ηλεκτρονική συνταγογράφηση), δεν παύουν να παραμένουν μικρές νησίδες, άλλοθι, ανίκανες να δώσουν την άλλη αντίληψη, είτε γιατί είναι ημιτελείς, είτε διότι ακυρώνονται από άλλες παρεμβάσεις, υπακούουν όλα έτσι κι αλλιώς, στη λογική του πολιτικό κόστος ≠ πολιτικό όφελος. Ας μη ξεγελιόμαστε. Το όποιο εγχείρημά τους, είναι από χέρι ένοχο. Όχι γιατί εμείς είμαστε καχύποπτοι αρνητικοί, ή δέσμιοι κομματικών προκαταλήψεων. Απλώς αυτοί είναι ανθέλληνες. Ναι. Μετά λόγου γνώσης. Ανθέλληνες. Άρα λοιπόν, όποιος προσεγγίζει το πρόβλημα, πρέπει να έχει καθαρό, από ποια πλευρά το προσεγγίζει, που βρίσκονται τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντά του. Αν κάποιος θεωρεί πως τα συμφέροντά του εξυπηρετούνται καλλίτερα από τις προτεινόμενες αλλαγές-ανατροπές, θα ήταν ανόητο και ιδεοληπτικό να βρεθεί στη απέναντι πλευρά. Είναι η στιγμή της απάντησης στη υπαρξιακή ερώτηση του Πανούση, ‘’με ‘μας είσαι, ή με τους άλλους;’’
- Πρώτο λοιπόν ζήτημα, είναι η τοποθέτηση του καθενός απ ’όλους μας στο ερώτημα, με ποιους είναι. Ο αυτοπροσδιορισμός του. Δυστυχώς είναι τόσο οξυμένα τα πράγματα και η κατάσταση, που αυτά τα εκβιαστικά διλήμματα, δεν αποτελούν ιδεολογικά κατασκευάσματα ενταγμένα στην υπερασπιστική τακτική κάποιων συντεχνιών, αλλά τη σημερινή σκληρή πραγματικότητα της κατεχόμενης και λεηλατούμενης χώρας μας. Όλοι όσοι τοποθετούν τον εαυτό τους στη πλευρά της κοινωνίας, είναι εν δυνάμει, μέλη του Κινήματος.
- Το επόμενο βήμα, είναι αυτό το αντι_ κίνημα, να αποκτήσει θέσεις. Από το …πάρτε πίσω αυτό, κάτω τα χέρια από το άλλο, να περάσουμε στη απαίτηση εφαρμογής δικών προτάσεων. Και οι θέσεις του Κινήματος, δεν μπορεί να είναι ένα μηχανιστικό άθροισμα σκόρπιων κλαδικών, συντεχνιακών θέσεων, προϊόντα προηγούμενων επεξεργασιών, αναμασήματα ξύλινων συνδικαλιστικών συνθημάτων, ή μεταλλαγμένες απόψεις των ‘’αγορών’’, κι όχι φυσικά να εξαντλούν την αξία τους στη τρέχουσα επικαιρότητα. Απαιτείται συνολική πρόταση συγκροτημένη, γειωμένη κι όχι φαντασιακή, όχι βέβαια στο επίπεδο κυβερνητικού προγράμματος, αλλά να υπάρχει σαφές όραμα.
- Αυτή η περίφημη και συνάμα ανύπαρκτη πρόταση για το αύριο της υγείας στη χώρα μας, δεν προέκυψε, και δεν μπορεί αντικειμενικά-παρά τις φιλότιμες χάριν εκλογικών αναγκών προσπάθειες κατά καιρούς-να προκύψει μέσα από τα θεσμικά συνδικαλιστικά όργανα. Μη βιαστεί κανείς να αποδώσει πρόθεση απαξίωσής τους. Κάθε άλλο. Τιμάμε και τους αγώνες τους και τους ανθρώπους. Όμως, ας το καταλάβουμε και κυρίως οι ίδιοι, πως ο κύκλος τους έκλεισε. Μαζί με τον κύκλο του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, του οποίου υπήρξαν παρακολουθήματα και τροφοδότες. Γνωστό το γαϊτανάκι: Πρώτα το Κόμμα, μετά οι παράταξη και στη συνέχεια η συζήτηση στο συνδικαλιστικό φορέα. Για ποια αυτονομία του συδικαλιστικού κινήματος μιλάμε, όταν στελέχη Β’βάθμιων και Γ΄βάθμιων οργανώσεων, έγιναν στη πορεία, πρωτοκλασάτα στελέχη κομμάτων, υπουργοί, βουλευτές…Άρα, από ‘κει, δεν μπορεί αντικειμενικά να γεννηθεί τίποτε το καινούργιο. Όσες ‘’πολιτικές’’πλαστικές και να επιχειρούν, το γήρας και η παρακμή, δεν κρύβεται.
- · Είναι δυνατόν το βάρος εκπόνησης ενός σχεδιασμού που θα χαρτογραφεί το αύριο της υγείας στη χώρα μας, να πέφτει στις πλάτες μόνο των παρόχων υπηρεσιών υγείας; Οι χρήστες; Παίζουν κάπου, ή όχι; Είναι άραγε λαϊκισμός να τους εντάξουμε στους προβληματισμούς μας; Αν η άποψη που έχουμε για την κοινωνία σχηματίζεται μέσα από τους 5-10 έξαλλους των ΤΕΠ και τους στημένους που βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα καταγγέλλοντας γιατρούς συλλήβδην, τότε νομιμοποιείται και η κοινωνία να θεωρεί όλους τους γιατρούς λαμόγια και φακελάκηδες. Κι έτσι, δεν θα συναντηθούμε ποτέ. Ποιος χάνει; Και οι γιατροί και η κοινωνία. Δεν θα πρέπει να τους κάνουμε κοινωνούς των όσων γνωρίζουμε, βιώνουμε, κι αυτοί των δικών τους απόψεων; Μακριά από μας αριστοκρατικές αντιλήψεις, περί ειδικών και a priori άσχετων. Σ’ αυτό τον κόσμο απευθυνόμαστε, έχουμε ανάγκη το δικό τους λιθαράκι. Οποιοσδήποτε σχεδιασμός γίνει ερήμην της κοινωνίας, όσο και να την επικαλείται κανείς στο λόγο του, θα ’ρθει η στιγμή που θα την βρει απέναντί του. Άρα, η άποψη του κόσμου, μέσα από μορφές καινοτόμες κι όχι παλιομοδίτικες, μας είναι απαραίτητη. Ας βρούμε τρόπους να εκφραστεί. Ο διάλογος, δεν είναι από μόνος του σκοπός. Μέσον είναι. Η υπεράσπιση της επιστημονικότητας και του επαγγελματισμού, είναι το δικό μας χρέος.
- · Δεν υπάρχει δυστυχώς ‘’βιβλιογραφία’’, και είμαστε υποχρεωμένοι να την φτιάξουμε. Κανένας φορέας μέχρι σήμερα, κοινωνικός, συνδικαλιστικός, πολιτικός, δεν έχει προχωρήσει. Η Ευρωπαϊκή εμπειρία, η επιστημονική υπεύθυνη μελέτη, η αξιοποίηση του εγχώριου αλλά και της διασποράς εθνικού μας think tank, θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική βοήθεια. Κι αυτή τη μελέτη και επεξεργασία, καλούμαστε να την προωθήσουμε, σε συνθήκες μάχης. Δεν μπορεί το Κίνημα να μετατραπεί, ούτε σε λέσχη προβληματισμού μόνο, ούτε σε εκτελεστικό βραχίονα ανύπαρκτων ή copy-paste παλιών επεξεργασιών μόνο. Και τα δύο. Η δράση και η διεκδίκηση εμπλουτίζουν τη σκέψη, αλλά και το αντίστροφο. Ομάδες εργασίας λοιπόν, συστράτευση συναδέλφων Πανεπιστημιακών, εξειδικευμένων επιστημόνων, επικοινωνία με αντίστοιχους φορείς και κινήματα της Ε.Ε., αποτελούν μερικές πρώτες πρόχειρες σκέψεις.
- · Προφανώς Κίνημα από παρθενογένεση, δεν είναι δυνατόν να προκύψει. Όσο και να θέλουμε να είμαστε καινοτόμοι, δεν μπορούμε παρά να δανειστούμε σε πρώτα στάδια, μορφές, τρόπους, ακόμα και διαδικασίες, για να μπορέσουμε να μετουσιωθούμε, από χώρο συγκέντρωσης διαδικτυακών κυρίως ατομικών διαμαρτυριών, σε κίνημα συλλογικής δράσης και αποτελεσματικότητας. Αρκεί να έχουμε τα μάτια μας στραμμένα στον ορίζοντα κι όχι στη διαχείριση. Υπάρχουν τρόποι και μέθοδοι δοκιμασμένοι επί πάρα πολλά χρόνια: Κίνημα, Διοικούσα επιτροπή, επιτροπές…Στη πολιτική, όπως και στη ζωή, η μορφή, έχει άμεση σχέση με το περιεχόμενο. Θα μπορούσε για παράδειγμα η σημερινή Ακαδημία Αθηνών με το βαρύ πρωτόκολλο και τις διαδικασίες που την πνίγουν, να αποτελέσει κοιτίδα προβληματισμού πάνω στα σύγχρονα φιλοσοφικά ρεύματα; Μάλλον όχι. Η κάθε δουλειά, θέλει το εργαλείο της. Άρα και το Κίνημα, χρειάζεται μορφές σύγχρονες, ευέλικτες, που δεν θα στραγγαλίζουν τη σκέψη, που θα ανοίγουν και όχι θα κλείνουν παράθυρα, που δεν θα παράγουν προκατασκευασμένες απαντήσεις, αλλά θα διατυπώνουν διαρκώς και νέες ερωτήσεις, για να είναι πάντα μπροστά, όχι μόνο σε σκέψη, αλλά και σε δράση, που θα συσπειρώνει το σύνολο των κοινωνικά αναφερόμενων γιατρών. Συγχωρείστε μου την επιφυλακτικότητα, σε σχήματα δοκιμασμένα, γραφειοκρατικά, θερμοκήπια πολλές φορές ανταγωνισμών και φυτώρια μικρομέγαλων εξουσιαστικών παραγόντων και παραγοντίσκων. Ασφαλώς και οι ανοιχτές, έως χαοτικές διαδικασίες είναι εξ ίσου επικίνδυνες και αναποτελεσματικές. Ελλείψει όμως συγκεκριμένης πρότασης για την οργανωτική συγκρότηση, υποχρεωτικά πρέπει να αποδεχτεί κανείς, το βάδισμα επί της πεπατημένης: Κίνημα με καταστατικό; Κίνημα με καταστατικό. Δεν είναι όμως το κύριο. Στις δράσεις, δεν προσδίδουν κύρος και νομιμότητα, τα πιστοποιητικά και οι σφραγίδες ή τα καταστατικά, παρά η μαζικότητα και η άμεση ανταπόκριση στις ανάγκες, η αποτελεσματικότητά της κάθε δράσης. Αν δηλαδή το Κίνημα έχει μια επίκαιρη, δυναμική και μαζική παρουσία, δεν φαντάζομαι να ζητάει κανείς από τους εκπροσώπους του έγγραφα νομιμοποιητικά, ούτε καν ο Πρετεντέρης. Ας φροντίσουμε λοιπόν να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού την Δημοκρατία και την αποτελεσματικότητα στις λειτουργίες, την ανάπτυξη κι όχι το πνίξιμο του προβληματισμού μέσα έστω από τους παραδοσιακούς τρόπους που ξέρουμε, κι ας αφήσουμε στη πορεία, να κάνουμε τις όποιες διορθωτικές κινήσεις είναι απαραίτητες. Στο κάτω-κάτω, και να πειραματιστούμε μπορούμε. Επιμένω μόνο στα δυο ακρογωνιαία ζητήματα: Δημοκρατία και αποτελεσματικότητα.
- · Κι ας έρθουμε τώρα, στο τελευταίο και…φαρμακερό ζήτημα. Επιτρέψτε μου τη μεταφορά μιας έκφρασης, του Γιάννη Σκαρίμπα, απεικονιστική της σημερινής μας πραγματικότητας: ‘’Με τις πορδές, δεν βάφονται κόκκινα τ’ αυγά’’. Αν θεωρούμε συμμετοχή και προσφορά στο Κίνημα την ολιγόλεπτη έστω καθημερινή κατάθεση μιας σκέψης, μιας είδησης στη σελίδα στο facebook, θα μείνουμε για πάντα ρομαντικοί και ανάξιοι εραστές, ενός ονείρου, που ποτέ δεν τολμήσαμε να το πλησιάσουμε. Αν εντάξουμε στην καθημερινότητά μας 5min. για το Κίνημα και τους στόχους του, κουβεντιάζοντας με συναδέλφους, αν συμμετέχουμε ενεργά, αν παρθούν τοπικές (σ’ επίπεδο Νοσοκομείου, πόλης, συνοικίας) πρωτοβουλίες, αν πιστέψουμε στο Κίνημα, τη δυναμική του, τους ενδιαφέροντες και γιατί όχι συναρπαστικούς δρόμους που μας ανοίγει, αν το κάνουμε προσωπική μας υπόθεση, όλα θα πάνε καλά. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να συνειδητοποιήσουμε, είναι πως το ‘’εμείς’’, αποτελείται από πολλά μικρά ‘’εγώ’’. Μεμψιμοιρίες, μικρότητες, εμμονές, προκαταλήψεις και αποκλεισμοί, εύκολες ετικέτες και κατηγοριοποιήσεις, έλλειψη ανοχής…ασύμβατα με τη ζωή του Κινήματος.
Υ.Γ περισσότερο προσωπικό, γι αυτό και προκαταβολικά, συγνώμη.
Αν κάποιος διακρίνει ίχνος (μπορεί και βαριά πατημασιά) πατερναλιστικής διάθεσης στα όσα διάβασε προηγουμένως, ομολογώ πως μάλλον έχει δίκιο, όχι από πρόθεση του γράφοντος, αλλά από κεκτημένη ταχύτητα, προερχόμενη από άλλες εποχές και ρόλους. Δεν θεωρώ την ταπεινότητά μου ούτε κάτοχο της μοναδικής και αποκλειστικής αλήθειας, ούτε παντογνώστη. Τίποτε περισσότερο από έναν απλό, σκεπτόμενο πολίτη.
sirios
